Przeznaczenia nie da się oszukać
Od lat rozczytuję się namiętnie w sagach i opowieściach z historią w tle. Lubię serie „córkowe” którym początek dała sama Lucida Riley. Wśród tegorocznych nowości znalazłam właśnie taki cykl, który urzekł mnie od pierwszego tomu. Już po kilku stronach czytania wiedziałam, że ta książka pobiła moje serce i długo zostanie w mojej głowie. „Wilcze córki” to czteroczęściowa opowieść, której wydawcą jest Prószyński i S-ka. Każdy tom jest poświęcony innej bohaterce, które łączy biedne, chłopskie pochodzenie i to, że trafiły pod opiekę niezwykłej kobiety.
Pani dziedziczka Wilczyńska po latach nieobecności wróciła do swojego majątku. Jej syn jako młody mężczyzna za wrogą wobec władzy działalność i poglądy został zesłany na Syberię. W ślad za nim udała się jego matka, która nie odstępowała swoje dziecko na krok. Będąc z daleka od rodzinnych stron odkryła nowy świat, swoje pasje i życiowe prawdy. Zahartowała się na ziemi zwanej nieludzką niczym stal, przywiozła stamtąd wiele mądrości i synową, jednak małżeństwo Rafała nie ułożyło się zbyt szczęśliwe. Doświadczona przez życie dojrzała kobieta postanowiła pomóc biednym dziewczynkom, które mieszkały w chłopskich domach na terenie jej majątku i wybrała kilka z nich by uczyły się w jej domu. Jedną z nich była Antosia, która miała trzynaścioro rodzeństwa, umęczoną życiem i pracą matkę oraz nieodpowiedzialnego ojca, który nie interesował się rodziną. Edukacja u dziedziczki była jej życiową szansą, którą inteligentna oraz rezolutna dziewczynka wykorzystała jak tylko mogła. Lekcje we dworze były preludium do dalszej nauki na pensji opłacanej przez Panią Wilczyńską i pewnej znajomości, która zmieniła jej życie diametralnie i na zawsze...
Gdy odłożyłam tę powieść na półkę po jej przeczytaniu musiałam ochłonąć i oderwać się od świata, którego już nie ma, a który mnie pochłonął bez reszty. Z żalem rozstałam się z poznanymi postaciami, a w szczególności z Antosią, którą polubiłam od samego początku. Jej osoba budzi bowiem sympatię, podziw i szacunek. Mając słabe karty życiowe z racji pochodzenia nie mogła liczyć na życie w dostatku i bez ciężkiej pracy, która niewiele daje. Los uśmiechnął się a ona wykorzystała tę szansę. Awansując nie zapomniała kim była i nie odwróciła się od cennych wartości, które jej wpojono. Wykorzystując zdolności pilnie się uczyła i szturmowała bramy lepszego świata, który okazał się bardziej brutalny i brudny niż się spodziewała. Wykorzystana i niesłusznie oskarżona odnalazła swoje miejsce w nowej rzeczywistości. Czy była szczęśliwa? To już odkryjcie na kartach lektury, która napisana jest po mistrzowsku. Jej Autorka genialnie wymyśliła i skonstruowała wyjątkową historię, która osadziła w realnej przestrzeni historycznej bardzo burzliwej dla narodu polskiego. Katarzyna Ryrych ciekawie odwzorowała słowami klimat majątku Wilczyńskich i biednej wsi pod zaborem rosyjskim, syberyjską rzeczywistość a także oblicze zagranicy gdzie pojawiła się polska i nie tylko polska emigracja. Losy biednej dziewczyny zmieniają się niczym w kalejdoskopie, a ona sama dorasta, dojrzewa i wyciąga wnioski z tego, co ją spotyka.
Książka gloryfikuje siłę kobiet, ich wytrwałość, upór i elastyczność wobec świata i losu jaki jest im dany. Pokazuje jak można kreować wielkość ze zwykłej codzienności, jak można rwać życie pełnymi garściami i cieszyć się każdą odrobiną szczęścia jaka jest nam dana. Historia Antoniny jest poruszająca i wywołuje łzy w oku. W czytelniku rodzi się bunt za niesprawiedliwość i na złych ludzi, którzy stanęli na ścieżce życiowej biednej dziewczyny, a ona sama jest symbolem ówczesnego awansu i kariery możliwej dla płci pięknej.
Tytuł czyta się rewelacyjnie i z wypiekami na twarzy. Nie sposób nie kibicować Antosi i nie trzymać kciuków za jej sukces. Fabuła toczy się wartko, a styl w jakim napisano lekturę dowodzi o talencie i świetnym operowaniu piórem przez Autorkę. Gorąco polecam przeczytanie tejże powieści a sama z wielką niecierpliwością czekam na kolejne części serii.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz