Opowieść o Łabędziu, który przeżył bajkę bez szczęśliwego zakończenia
Brytyjską rodziną królewską interesuję się od wielu lat i regularnie czytuję książki poświęcone zarówno całej familii, jak i poszczególnym jej członkom. Chyba najwięcej z nich zostało poświęconych pierwszej żonie króla Karola – Dianie. Poszczególne publikacje przedstawiają Ją w mniej lub bardziej krytycznym świetle, niektóre są Jej łaskawe i pokazują Jej osobę w sposób empatyczny, ale nikt dotąd nie napisał o Niej tak ciepło jak Charles Spencer – najmłodszy z czwórki rodzeństwa Spencerów. Jego literacka opowieść o najsławniejszej z sióstr jest niezwykle ciepła, wrażliwa i czuła, a równocześnie szczera i refleksyjna w odbiorze. Stawia sławną osobowość w niezwykłym świetle. Pokazuje skromną ale i wyjątkową dziewczynę bez tej sztucznej etykietowej otoczki z jakiej słyną Windsorowie. Ci, którzy wykreowali w teorii to małżeństwo na potrzeby przede wszystkim dynastii mocno się przeliczyli, że Diana będzie cicha, uległa i skromna. Nie przypuszczali, że co ją miało przytłamsić tylko ją wzmocni i doda magicznego blasku Jej wyjątkowej aurze.
Charles Spencer skupia się przede wszystkim na dwóch okresach – dzieciństwa i dniach po wypadku do pogrzebu, które były dla niego szczególnie trudne i bolesne. Pomiędzy tymi przestrzeniami czasowymi wplata wspomnienia ze ślubu, wspólnych wakacji i czasie gdy miała miejsce separacja królewskiej pary. Z tych wielu nakładających się na siebie obrazów wyłania się portret niezwykłej kobiety, która miała trudne i traumatyczne dzieciństwo, które przebiegło bez wzorca kochającej i opiekuńczej matki. Mimo traumy Diana potrafiła dać dzieciom i bratu to, czego Jej samej zabrakło. Była idealną matką i opiekuńczą siostrą. W imię uczuć łamała protokoły bo dla niej największą wartością były dzieci. Umiała nie tylko być wyjątkową matką, ale i tę matkę jako siostra zastąpić.
Diana choć pochodziła z arystokratycznej rodziny, gdy weszła w królewskie progi pozostała sobą. Wniosła do sztywnego grona świeżość i nowoczesność. Została outsiderką i zepchniętą na margines, gdy nie podporządkowała się stereotypom i protokołowi. Zawsze przyprawiała Windsorom „kłopotów”, nawet tym jak odeszła. Charles opowiada i o tych chwilach kiedy musiał zmierzyć się z ułamkiem tego, co przez lata przechodziła starsza siostra.
Książka porwała mnie od samego początku i choć znam prawie na pamięć życie księżnej Diany z niecierpliwością czekałam na wieczór by przed snem znużyć się w Jej losach. Czułam się zaszczycona, że mogłam wkroczyć w tamten świat i poznać tytułową bohaterkę bez plotkarskich sensacji na Jej temat. Lektura była niczym bardzo, bardzo intymna podróż do świata, który jest niezwykle trudny i nieprzyjazny dla ludzi wysokowrażliwych, a taką kobietą była niewątpliwie Diana.
Książka jest hołdem oddanym siostrze przez brata, jest lekturą obalającą mnóstwo mitów wokół życia matki Wiliama i Harrego, jest biografią kobiety pięknej zewnętrznie i wewnętrznie, wrażliwej i wielokrotnie bez powodu opluwanej przez media. Bardzo gorąco polecam jej przeczytanie nie tylko tym, którzy cenią dobre biografie, ale i tym, którzy szukają wzorców w zbyt mocno pędzącym do przodu świecie.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz